Bugün baban ve ben dışardayken Adapazarı'na bir gitsek mi derken yine Domuz Gribi korkusu, yarın erkenden gideriz konuşmaları ile rotamızı eve çevirdik.
Ben yatağının parmaklıklarını sökmeye çalışıyordum, baban seninle oynuyordu. Babanın telefonu çaldı. Arayan Hakan Dayı'ndı. Bize gelecekler diye sevinmiştik. Ben açtım "Efendim Abicim" dedim sevinçle...Ama abim benim gibi sevinçli değildi, babanı istedi.
Oralı olmadım, karyolanın parmaklıklarını çıkartmak için uğraıyordum ben hala..Hiç aklımda yoktu ki...
Baban hazırlanmamı söyledi, dedenin hastanede olduğunu, yavaş yavaş yola çıkmamız gerektiğini söyledi. Orada anladım aslında neler olduğunu, ağladım hem de çokk...
Yolda baban bana ne hissediyorsun dedi, "babam öldü Cüneyt" dedim...Ağladım, hem de çookk...
Adapazarı'na uaştık. Apartmanın önünde bir kalabalık. Erkan Dayı'nla göz göze geldik...Bana sarıldı.."Kardeşim, başımız sağolsun."
Sözün bittiği yer işte tam orasıydı...
ÖĞÜT...
Benim yapamadıklarımı siz yapın lütfen..
Sana ve herkese...
Ailen hiç bir şeyin önüne geçmesin.
Hayatın telaşı dediğin şeyler yüzünden aileni benim gibi az ziyaret etme..Bu pişmanlık acısı herşeyden beter çünkü..
Seni seviyorum cümlesini sık sık ama içten kullan. Kullanınca eskimiyor korkma...
Yaşlılar hata yapar, inatçı olur, senin hoşlanmadığın şeyler yapabilirler, senin doğrularını onlarınki çoğu zaman çatışır.
Ama sen her seferinde onları haklı bul, onları kırma..Bak hayat ne kadar kısa ve kötü sürprizlerle dolu...
Herkesi her an kaybedecek gibi sev, koru..
Bir alo demek için zamanın olmadığını söyleme, bu koca bir yalan çünkü. Telefonu eline al vve sırayla büyüklerini, sevdiklerini ara..Seni seviyorum demeden telefonu kapatma..
Fotoğraf çekerken birilerini unutma, fotoğraflar arasında dolaşırken çok sevdiklerinin resimlerine az rastlarsan onları bir daha fotoğraflama şansın olmadığını unutma...
SENİ SEVİYORUM OĞLUM...